Kailian
Saturday, November 2, 2024
DEATH HAS A THOUSAND DOORS
Saturday, September 3, 2022
KINASIRIB
HAIKU:
Kinasirib
Agkakarabaw,
Sasaom puro angaw,
Kuna ni ulaw.
- jrpguerrero, 9-1-22, laoag city
Tuesday, April 12, 2022
TRUMPO
Warm yarn wrapped
my nail
soaked with sweat –
thick, pasty.
Fluids licked
the stiff up to its
silent tip.
Then, a choke swelled
its head – varnished by
crimson gleam.
Ah! Enough is enough
with the prelude!
I violently threw my
battered thing on the
fleshy target.
It went whirling, digging
as the receiver screamed for
more, more, more!
- Jorge Guerrero
Thursday, March 24, 2022
THE WATER BOY
When I was a child, we drew our drinking water from the edges of Padsan River in Laoag City.
Every sunrise or sunset, we dug holes two feet away from the river’s water line. The holes, which were at least six inches deep, consistently gave out cold and sparkling water which we carefully transferred into our malabi, an earthen jug.
Carrying our drinking water back home – either by holding the malabi in our arms or by balancing it on top of our heads – was always a treat because the companionship of my fellow water boys truly crowned my day’s start or end.
There were times when I had to fetch water at the riverside alone. But such instances did not diminish the fun – they gave me time to wonder, to fantasize, to imagine and to resolve for the realization of my dreams.
Fetching drinking water in that fashion also had its unpleasant sides. Digging the grits with our bare hands, waiting for the particles to subside, climbing the dike with a malabi in our grasps and coming home with drenched clothes – these all made knots on our youthful foreheads. But then, these amounted nothing compared to the camaraderie, good health and simple yet good life we had drawn from the experience.
But drawing drinking water by the riverside is now history. Actually, the river itself is paining to sustain its flow.
At present – in spite of the advent of water refilling stations – we have water districts that deliver water straight to our homes. Evidently, enjoying water supply now is by far more convenient than during my water boy days.
Water boys are now called technicians, engineers, directors and general managers – all pouring their time and talent for their wet calling. Yet, ironically, the more effort they give for water service the more criticisms they receive from us.
From issues of water pressure to water turbidity, we spit condemnations faster than the burst of pumps. Our appetite for lodging complaints is too high that we become oblivious to the real causes of water supply maladies: the abuse and misuse of our natural resources which all of us have conveniently partaken.
Sometimes, convenience is a curse. When we are given a privilege to enjoy a bit of convenience, we become insatiable, irresponsible and oftentimes irrational.
Our excessive love for convenience hones our abilities to argue, demand and dictate, but at the same time weakens our drive to negotiate, understand and participate. The way we treat our present water boys is but one among the many instances of our degeneration due to our addiction to convenience.
Yes, our being is lessened by our penchant for ease and handiness, sad but true.
Oh, how I long for the times when most men are ready to sink to the grits for the satisfaction of their needs and wants – like my long gone water boy days at the Padsan River.
- Jorge Guerrero
Monday, March 21, 2022
THE WRONG KEY
The meaning
of our being is in
the insertion.
Thus, I said to
the still hole:
“Let me penetrate
for us to be whole.”
She fell silent
yet gave a blurred
sigh of relent.
With my heightened
hunger, I shoved
myself to her breach.
Frontal push –
I was blocked;
sideways push – slipped;
rotating push – gagged;
wriggling push – choked;
more thrusts – flopped.
“I cannot make us whole,
my dear hole,” I wheezed.
“Oh! I tried hard but failed.
Maybe, yes maybe,
I am the wrong key.”
Suddenly, her opening bled
as she said: “My dear, a solid key
like you, can never be wrong.
It’s just that, yes it’s just that,
I am the wrong hole.”
- Jorge Guerrero
Thursday, March 17, 2022
ANG IPIS
Sobrang mapanlait ang dalawa kong kakilala.
Kasi naman, “Boy Ipis” ang tawag nila sa isa nilang kaibigan. Kaibigang lihim nilang kinamumuhian.
Nabisto ko ang kanilang panlalait nang isang umaga habang nasa isang karinderya ako, may narinig akong hagikgikan sa kabilang mesa.
Tiningnan ko ang pinanggagalingan ng ingay. Dalawang lalaking imbes na lantakan ang kanilang order, isang tablet ang kanilang pinagkakaabalahan.
“Tangnang, Boy Ipis ‘to,” hagalpak ng isa. “Talagang feeling gwapo!”
“Oo nga, paksyet,” sagot naman ng isa. “Porma nang porma, e mukhang insekto naman!”
Muli silang nagtawanan. Pinagtitinginan na sila ng iba pang customer pero parang wala silang pakialam. Enjoy na enjoy sila sa kanilang ginagawa.
Palihim akong pumunta sa kanilang likuran at tinanaw kung sino ang tinatawag nilang “Boy Ipis”. Tumambad sa aking paningin ang kinukutya nilang larawan sa Facebook. Isa rin nilang malapit na kaibigan.
“Akala ko ba running partner n’yo yan?” Pabulong kong sinambit.
Napaigtad silang lumingon sa akin. “Kaw pala, parekoy!”
“Oo, kanina pa kayo nambubulahaw dito a,” napangiti ako. “Ba’t n’yo ba siya tinatawag na Boy Ipis?”
“Parekoy, obvious naman a,” agad na sumagot ang isa. “The evidence is overwhelming!”
Muli silang bumanat ng malutong na hagikgikan. ‘Yung isa, akala mo mai-stroke na.
Tiningnan kong maigi ang mukha ng tinatawag nilang “Boy Ipis.”
Totoo nga! Sa kanyang kulay. Sa kanyang kaliitan. At lalo na sa korte’t ayos ng kanyang mukha. Hawig na hawig nga sa ipis!
Pabulong akong humingi ng tawad sa Diyos. Nahawa na ako sa ginagawang panlalait ng dalawa kong kausap.
“Nakakahiya sa ibang kumakain, ipis kayo nang ipis diyan! Anyayabang n’yo, porke’t ampopogi n’yo,” pabiro kong sinabi sa dalawa.
Pailing-iling na tumingin sa akin ang dalawa.
“Mali yata ang basa mo, parekoy,” turan ng isa. “Hindi naman ang kanyang mukha ang dahilan kung bakit namin siya tinatawag na ipis. Didiretsuhin ko na, ang kanyang ugali ang dahilan!”
Hindi ko masyadong ka-close ang tinatawag nilang “Boy Ipis” kaya’t inurirat ko ang kanilang punto.
“Ganito ‘yun,” buntong-hininga ng isa. “Super-gwapo naman s’ya sa amin noon e. Mabait, humble at tapat na kaibigan. Subali’t nang mag-umpisa na s’yang manalo sa mga fun run at marathon, biglang nagbago ang ihip ng hangin.”
“Oo nga,” patuloy naman ng kanyang kasama. “Bigla sumambulat ang kanyang kayabangan. Pa-epal lagi. Gusto niya s’ya lang ang bida. At kung hindi s’ya ang bida, gumagawa s’ya ng mga tsismis upang masira ang iba. Siya nga ang dahilan kung bakit may mga away sa running group namin kung minsan.”
“Di ba ganyan ang mga ipis?” Humirit ang isa. “Mayabang kapag sumusulpot. Nang-iinis. Nagpapa-epal. Higit sa lahat, naghahasik ng lagim at sakit. Istorbo na nga, nagbibigay pa ng katakut-takot na perwisyo. Ganyan si Boy Ipis. Mala-insekto ang pag-uugali!”
Mababanaag sa mukha ng dalawa ang kanilang hinanakit. Wala namang halong inggit. Masama lang talaga ang kanilang loob dahil nagbago na ang kanilang kaibigan. Masaklap na pagbabago. Karimarimarim na bagong anyo.
“May katwiran kayo kung ganyan na nga ang kanyang ugali,” tinuran ko. “Ang ugali ng isang tao ang nagpapapangit o nagpapaganda sa kanyang hitsura, hindi ang korte’t ayos ng kanyang mukha.”
Ngumisi ang dalawa sabay thumbs up.
Isa sa kanila ang tumapik sa aking balikat. “Yan ang gusto namin sa’yo, parekoy. Madali kang maka-gets!”
“O sige,” sagot ko. “Tapos na akong magmeryenda kanina, alis na ako. Kitakits na lang. Sali kayo sa fun run ng barangay namin ha?”
“Oo naman, parekoy,” muli silang nag-thumbs up. “Kitakits, kahit dumating si ipis!”
Umugong na naman ang kanilang tawanan.
Habang palayo ako sa mesa nila, nasalubong ko ang manager ng karinderya na kakilala rin namin. Nagngingitngit, nanlilisik ang mga mata at halos magkorteng tambutso na ang ilong.
Ilang sandali pa, tahimik na ang kainan.
- Jorge Guerrero
Wednesday, March 16, 2022
TELEKINESIS
Nagrittuok pay ti panga ni Damian iti kadakkel ti suyaabna. Alas kuatro iti parbangon itay rugianna ti aguray iti puon ti akasia iti nasipnget a paset ti Sitio Simriam. No kasano ti kairut ti panangpetpet ti kanawanna iti nakakasan a kalibre kuarentay singkona, kasta met ti kaiget ti panangsiputna iti namnamaenna a pagsungadan ni SPO1 Telesforo Ancheta.
Alas kuatro kinsen.
“Awan met laengen ti diables,” inngarietna.
Inwarasna ti panagkitana. Ti laeng pisi a bulan ti mangmangted iti lawag iti akikid a dalan. Agarup maysa a kilometro ti kaadayo ti kaasitgan a balay isu a kasla nakadisso a kulalanti dagiti nakasilawen a pagtaengan.
“Kasla abut ti kinasipnget ditoy pagdiagdiagigan ti salbag,” indayamudomna.
Makalawas nga inadalna ti garaw ni SPO1 Ancheta. Naammuanna a saan a malibtawan ti polis ti agdiaging iti parbangon ditoy.
“Daytoyen ti maudi a diagingmo, SPO1 Tele,” inngarietna. “Uray telekinesis, saanna a malapdan dagiti buli a sumrek iti ulom!”
Aw-awaganda iti SPO1 Tele ni Ancheta ta atapenda a kabaelanna ti mangiwayat iti telekinesis— ti panangkontrol kadagiti nadumaduma a bambanag babaen ti panunot.
Di akuen ni SPO1 Ancheta daytoy ngem adu ti mangibagbaga a saksida iti panagusarna ti telekinesis kadagiti operasionda kontra iti droga, kas iti panangbangenna iti lugan ti kabsat ni Damian a naggandat nga aglibas iti inwayatda a raid. Pinagtapawna kano dagiti nakapaigid a kurongkurong, traffic sign ken pagbasuraan. Nagtupak dagitoy iti sango ti lugan ti kabsat ni Damian.
Nakabalud ita ti kabsat ni Damian isu a kayat ni Damian a patayen ti polis.
Sinukisokna no kasano a mapadso ti addaan iti telekinetic power. Naduktalanna a no makellaat, saanna a dagus a mausar ti bilegna.
Nakangngeg iti danapeg. Agarup dua gasut a metro manipud iti paglemlemmenganna, nakitana a sumungaden ni SPO1 Tele. Nagsagana.
Idi maysa a deppa laengen ti nagbaetanda, kellaat a nagparang ken impaturongna ti paltogna iti polis. Nagminar iti rupa ti polis ti pannakakigtotna.
“Kanibusanamon, SPO1 Tele!” imbuelona ti mangkalbit iti paltogna.
Ngem naklaat. Saanna a magaraw ti ramayna! Kasla adda mangigawgawid!
Pagam-ammuan, timmayok ti paltogna sa naguyod dagiti ima ken sakana. Uray ti ulona, saanna a magaraw, isu a dina maliklikan ti perreng ni SPO1 Ancheta.
“K-kasano a naipakatmo ti telekinesis… ket kinellaatka met?” inkarigatan ni Damian a kinuna.
Nagkatawa ti polis. “Mamatpatika unay iti tsismis, Damian! Awan kabaelak iti telekinesis. Maysaak laeng a gagangay a polis… Ngem adda gagayyemko nga addaan kadagiti naisangsangayan a bileg.”
“G-gagayyem?”
“Ubingak pay, agpapagayamkamin. Ditoy ti pagtaenganda. Saanda nga ipalubos nga adda dakes a mapasamak kaniak. Kitaem ida. Makagurada kenka gapu iti pananggandatmo a mangpapatay kaniak.”
Kasla adda nangruk-at iti ulo ni Damian. Inwarasna ti panagkitana.
Babassit a parsua. Dua ti mangigawgawid kadagiti luppona. Dua met ti nakatapaw a mangun-unnat kadagiti imana. Nasurok a duapulo dagiti nakapalikawkaw kadakuada. Kaaduan ti nagbarbas ken bimmato dagiti bagbagida. Aminda, bumegbeggang dagiti matada.
Napalua ni Damian iti butengna. “Kaibaan! Kaibaan!”
Limgaken ti init idi makita ti maysa a grupo dagiti agdiagdiaging ni Damian. Agulang-ulang ken agpukpukkaw iti sirok ti maysa a kayo. Pigispigis dagiti pagan-anayna ken adu dagiti sugat iti nadumaduma a paset ti bagina. Patien dagiti makaam-ammo kenkuana a nadadaelen ti panunotna gapu iti droga nga ilaklako met laeng ti kabsatna.
- Jorge Guerrero
(Artwork courtesy of Bannawag Magazine)
DEATH HAS A THOUSAND DOORS
DEATH HAS A THOUSAND DOORS Flash Fiction by Jorge Richard P. Guerrero Rodrigo Luna, Jr. made a living writing for the dead. Although he ha...
-
S obrang mapanlait ang dalawa kong kakilala. Kasi naman, “Boy Ipis” ang tawag nila sa isa nilang kaibigan. Kaibigang lihim nilang kinamumuhi...
-
To dream just within your means is no dream at all. It is a breath in a coffin, a step on the grave, a sprint to putrefaction, and a swi...
-
DEATH HAS A THOUSAND DOORS Flash Fiction by Jorge Richard P. Guerrero Rodrigo Luna, Jr. made a living writing for the dead. Although he ha...

